hircin kiz*

Bugun, Sugibi'nin Umutuyla olan bir fotografina bakarken facebookta, Umus'un ne kadar guzel, iyi bir cocuk oldugunu dusundum -en azindan fotograf boyle bir his verdi bana. Sonra bunun ne kadarinin cocugun kendi karakteri, ne kadarinin ailenin etkisi oldugunu dusunurken, kendi cocuklugum ve simdime bu gozle baktim. Ve baktim ki ben aslinda oyle iyi bir cocuk degildim muhtemelen; hircin ve cazgir birseyim, tanidiklarima karsi. Bilmiyorum 1-2 yasindayken nasildim - gazli bir bebek oldugum haricinde-, ama sanirim 5-6 yaslarimdan sonra veya belki ergenlige geciste daha cok, pek hircin birsey oldum ciktim. Hala da oyleyim. Ozellikle de yakinlarima karsi. Kendimi ifade edebilecegim ozguvenine sahip oldugum her ortamda, sesini duyurmak icin soz kesen, heyecanla fikirlerini savunan, karsi cikan, itiraz eden bir insanim. Ve iste, dusuncelerimi ifade etme ve arkasinda durma asamasinda hircinlasabiliyorum, cazgirlasabiliyorum bir anda, farketmeden, birden sesimin yukselmis oldugunu cumlem bittiginde anlayarak -hatta bazen, eskiden, daha gec. Ve bu benim karakterimin bir parcasi (artik/hala). Ve iste bu yuzden oyle iyi, melek gibi bir insan degilim. Halim selim ve her daim baskalarini da dusunerek, tartarak davranan bir insan da degilim. Kanim deli, birsey tartisirken cabucak heyecanlanan hircin bir kizim ben. Ve/ama bu ozelligimin baskalarini uzmesini hic istemiyorum. Hircinlik, dizginlenebilen birseydir herhalde. Heyecanlaninca sesimin yukselmesi artik - bittabi baskalarinin mudahalesi/soylemesi ile- daha cabuk farkettigim ve kistigim birsey mesela. Herhalde bu tip bir kontrol hircinliga da uygulanabilir. Kendime not olsun; donup bakayim.


* evet Shakespeare'in bir oyunu, Kiss Me Kate muzikalinde de gecer;)