ergenligimin kitaplari

Dun aksam yatarken bunu da yazayim dedim ama hem uykum vardi hem de bir suredir sabahlari erken (gorece) gidiyoruz enstituye. Gerci bugun de gec oldu ama simdi yazmazsam unuturum kalir gider; gitse kime zarari olur, ne olur, kalsa kime faydasi var hepsinin yaniti bir hic gibi durabilir simdilik ama heyhat hayatini nasil isledigini kesin olarak bilen var mi? Bu kadar eski Turk filmi vari bir giristen sonra yazinin vardigi civikligi benim uykumun gelmis olmasina versek. Ya da kimi kandiriyorum (kimi?) civikligin getirdigi rahatligi sevmeme vereyim bence ben bunu; daha durust olur.
...

Bir not baglaminda yazmak istemistim; ergen donemimde (?) okudugum, aklimda kalan, etkilendigim kitaplari/yazarlari. Hani surekli ayni adamlarin ismini veriyorum, baska kimseyi bilmiyormusum gibi durmasin.

Uc isim geldi aklima: Mustafa Necati Sepetcioglu'nun Cagri ve Tugrul Beyden baslayip Osmanli'nin ortalarini az bucuk gecen bir roman serisi vardi; icinde hakanlarin/padisahlarin ve en cok da dervisler vasitasiyla biraz halkin yasantisinin anlatildigi romanlar. Ben sanirim karakter olarak padisahlarin durusuna/bakisina/dusunusune daha meyilliysem de orada anlatilan dervislerin durusu/bakisi/yasayisi cok daha guzel gelmisti bana. Ve belki biraz da bu yuzden daha huzurlu, daha dogayla icice, daha hirstan uzak, dunyanin cekismesel, yonetimsel kargasasindan uzak yasam meylim var, her daim; hatta bunu bilincli olarak seciyorum bir baglamda karakterim digerine meyletse de.
Ve Richard Bach. Simdi biraz saka gibi, biraz din gibi gorunse de, kitaplarindan aldiklarima ve o zaman da simdi dusununce de algiladiklarima bakip haksizlik etmemem gerektigini sonucuna ulasiyorum. Marti, Mavi Tuy ve Bir. Bir, bitmez bir ozes kavrami sokmustur hayatimiza, simdi dahi altta yatan; Palukum iyi bilir. Ama tabii her turlu soyutlama barindiran dervislik ve idealize etme tehlikeli seyler; insanin olan biteni, hayati, dunyayi algisini carpitabilir, olmayan birseye ozlem duydurup hayati yoktan yere zindan edebilir; etmese de hep bir eksiklik hep bir olmayani aramaya yonlendirebilir; dikkat etmek gerek. Bittabi bu olan biteni oldugu gibi kabul etmeliyle ayni anlama gelmiyor. Zaten ozes ariyorum diye yola cikip yoldasini bulabilir insan.
Bir de annemin bana tanittigi Don Camillo serisi, Guareschi'nin. Onlar da bir papazla, bir belediye baskaninin catismalariyla orgulenen kucuk bir koy/kasabada gecen siradan hayattan yola cikip sosyal hayati, ve toplumsal ve bireysel ahlaki hicveden mizah kitaplari. Bir de bana Aziz Nesin'i cagristirirlar niyeyse.