bugun

Enstituye geldim, cayimi ictim, calistim, susadim ve su icmek icin mutfaga gittim. Musluktan. Her zamanki gibi (tamam calisma kismi her zaman olmayabiliyor. a, bir de bazi gunler kahve iciyorum cay yerine, bazen de hicbirsey. hayatim o kadar da sIkIcI degil yani. neyse konuya don.). Mutfakta, tam muslugun oldugu kisimda bir yazi, Almanca ve Ingilizce. Ingilizcesi bir garip, ama burada ben dahil hemen hickimsenin anadili olmadigindan, umursamiyorum. Ama yazanlara birkac kere bakiyorum, saskinliktan, sinirden, afallamis: diyor ki, birkac gundur sulara dihidrojen monoksit karismaktaymis, bu madde asit yagmurlarinda bulunan ve tumore yol acan bir maddeymis vs. Ha? Ne? Ama? Bizim kampusteki nukleer reaktorden mi geliyor? Ha? Ama ben son birkac gun de dahil o suyu iciyorum, cay kahve iciyorum, elimi yikiyorum, kantinde muhtemelen musluk suyu kullanilarak yikanip pisirilen yiyecekleri yiyorum? Ben bu kampuste duramam. Hatta kapatmalari gerekmez mi?

Hemen sevkilim kocam dahil 3 kisiye eposta attim, musluk sularini icmeyin dihidrojen monoksit karismis diye. Sonra kocamla skypeden yazisirken, nasil olur ya diye diye, ben bi sorayim dedim birilerine. Bir arkadasa gittim, o da ayni paranoyalar ve sorulara sahip. Dedik bi bakalim, enstitunun baska yerlerine de asmislar mi yaziyi. O yukari, ben asagi kata bakmaya karar verdik. Derken, ben asagidaki mutfakta yazi olmadigini gorunce, biranda aklima geldi; bugunun tarihi.

O yaziyi oraya koyani pataklamak istiyorum bana yasattigi sinir ve sok dakikalari icin. Ama farkedince acayip rahatladim yahu!