Once burasi ve gidemediklerimiz

Burasi neresi? Sandalye daginin basi. Manzara muhtesem, bakabilene. Gunumuzun cogu gece vakti ve otel odamizda calisarak veya teleskop kontrol odasinda calisarak geciyor. Calismak elbet bilgisayar basinda. Gun isigina sadece birkac saatligine denk geliyoruz. Ama geceyi de sadece teleskoplarla gorebiliyoruz; ciplak gozumuzle bazen birkac saniye..Disari basimizi uzattigimiz o cok ender ve kisa suren anlarda etraf buyulu, hem de her seferinde. Col daglarla kapli etraf, tipki bu dagin kendisi gibi. Ama cogu bizden asagida kaliyor. Bulutlar da geldiler mi genelde asagimzda bir deniz olusturup bizi sarmak icin geliyorlar. Bambaska bir yerde, bir duste, bir masal mekaninda gibi. Uzaktan bakinca gece yildizlara bakan, gunduz de ayri bir col masali diyarinda yasayan insanlara benziyoruz di mi? Oysa ki yildizlar bilgisayar ekraninda kimi zaman yamuk kimi zaman yuvarlak noktaciklar olarak gorunuyor bize puruzlu bir ardalanin uzerinde. Col dagsa sadece birkac anlik bir ev sahibi; yoksa bizim dunyamiz onunde oturdugumuz masa ve baktigimiz bilgisayar ekranlarindan ibaret. Bir de cok guzel yemekler ve guler yuzlu ascilar.

Bir de gecen gelisimizde yaptigimiz tatilin en guzel yanlarindan biri var aklimda: Perulu amcalar. Peru bizden vize istiyor; gecen geliste de bu geliste de basvurup alacak vaktimiz yoktu. Oysa guney amerikada en cok nereye gitmek istersin deseler ilk soyleyecegim ulke Peru. Gecenki tatilde, Sili'den Arjantin'e gecerken 12 saatlik bir otobus yolculugu ile gunduz vakti col daglarin arasindan, bizimle ayni otobuste Perulu amcalar vardi. Mola yerinde ayni masaya dusup az biraz ingilizce ve ispanyolca, cokca da vucut diliyle anlastigimiz, otobus soforu olduklarina kanaat getirdigimiz sicak, ilgili ve benim sozlukten sozcuk bulma cabalarimla tostla cayimi sogutmama engel olmak icin konusmaya calistigim arkadaslarini uyaran insanlar. Niye Peru'ya gelmiyorsunuz dediler, vize dedik, niye ki dediler; niye Peru Turkiye'den vize istiyor; bilmiyoruz ki biz de; niye ki ya simdi? Sonra otobusten bizden once indiler, inerken ellerimizi sikip, Turkiye diyerek:) Peru'yu niye seviyorum ben sahi? :)
Kuzeye gittikce baskalasiyor zaten hem cografya hem kultur hem insanlar. Guney daha bir Avrupali. Kuzeye gittikce ten rengi koyulasiyor, asil yerlilerden izler belirmeye basliyor sarkilarda, muzelerde, aliskanliklarda. Koka yapraklari cigniyor insanlar Arjantin'in kuzeyinde; hazmi kolaylastiriyormus;) San Pedro de Atacama'da yani Atakama colundeki Sili'nin kucucuk tarihi San Pedro kentinde yerli halktan cok turist var ama etraf yine de guzel, sokaktan gelip yemek yedigimiz lokantada muzik yapan cocuklar, yaptiklari muzik, ictigimiz pisco sour, sarap hepsi guzel. Etrafta 1450'den once oralarda yuzyillarca hukum surmus kabilelerin kalintilari. Sonra Inkalar gelmisler. Sadece yuzyil kalmislar butun cograyfada ama o kadar yeri yonetmisler. Zaten inka kalintilarindaki figurler, resimler bir baska; cizdikleri sekillere bakarsak dunyayi bizden cok daha farkli algiliyorlar. Biz uzayli olduklarina kanaat getirdik zaten inkalarin:) Bir de mesela bizim gezidigimiz kalintilarda verdikleri bigiye gore yerli kabileleri oldurmemisler, hatta kendi dillerini ve aliskanliklari devam ettirmelerine izin vermisler. Osmanli'ya benzettik bu yonuyle biraz (Turk muyuz neyiz). Bir de koca bir tuz golu ve flamingolar var Atakamada. Ve bizim goremediklerimiz. Ah ama daha once yine Sili'de La Serena'da parkta oturuken yanimiza gelip bize sanirim koka yapragi satmaya calisan, sevgilim kocamin birer sigara veridigi cingene kadinlar var. Yo gypsy;) Yo Turca (bu da tarzan ispanyolcasi). Sonra Arjantin ve rengarenk daglar, mide bozulmasi, Cordoba uzerinden Buenos Aires, bulusulan arkadaslar, calinan bir sirt cantasi ama gulen yuzler var. Hepsini anlaticam, soz.