Didim -ya da hep olmayi hayal ettigimiz yer aslinda cocuklugumuz mu?

Benim cocuklugumun en guzel zamanlari Didim'de deniz kiyisinda bir sitede gecti. Simdi, kutugum de oralarda bir yerde; her zaman olasilik dahilinde olan rastlantilar sonucu; sevkilimin sayesinde. Site yapildiktan bi sonraki sene ben de gitmisim; 2-3 aylikken. Sonra her yaz calisan bir anne-babanin cocugu olarak annanem ve dedemin yaninda, arkadaslarimla beraber, en guzel zamanlarim denizin icinde, sonra da parkta, bisiklet uzerinde, langirt oynayarak olmak uzere Didim'de gecti. Sonra ortaokul sularinda disko tabir edilen yerlerin zamani geldi. Oyle olunca haliyle cabuk durulduk, lise son ve universitede hali hazirda daha "cool"duk canim, canli muzik dinleyelim, oturup sohbet edelim iceceksek oyle icelim mahiyetinde. Ama universitede yaz okuluydu ivir zivirdi derken Didim'de gecirilen zaman da, orada muhabbet edilebilen arkadas sayisi da cok azaldi. Universite sonrasindaysa yillik izin sorunsali ve simdi gavuristanda yasiyor olmamiz nedeniyle arada derede, olursa da 2-3 gunlugune gider olduk.
Bu kadar zamanda (tamam bak itiraf ediyorum: 29 sene), cok sey degisti sitede. Cocuk parkinin yeri degisti, gazinonun yeri degisti, denizin cok yosunlu halini temizleme calismalari sonucu yosun tabanlidan balcik tabanliya olmak uzere deniz degisti, kumsal degisti, keciboynuzu agaclarinin ikisi de gitti, bahceler degisti, yollar kazildi, yenileri yapildi, ust kata teras yapma izniyle tek katli kucuk evlerin bi kismi degisti, insanlar degisti, sitenin cocuklari, gencleri, dedeleri-annane-babanneleri. Yine de ve hep, gunes denizden batiyor. Orasi hala ayni site, icinde hala annanemlerin evi, hala bahceler ayni kokuyor ve hala benim cocukluguma ev sahipligi yapiyor. Duygusal cumleler kurmak istemiyorum; kliseler hic. Ama iGoogle'a her baktigimda gordugum Didim beni hep huzurlu, hep evimde hissettiriyor.
Gezerken sanki hem dunyaya baska yerlerden bakmak hem de evindelik (home) ariyor insan (ben). O evindelik beni en cok Didim'de -ya da Didim hayalinde yakaliyor, bir de belki Ankara'nin bulutlu ilk/son bahar gunbatimlarinda. Hepsinde bir masal gizlemislik hali var. Hepsi benim cocuklugumu gizliyor. Cocuklugum derken, gecip gidenden soz ediyorum; yoksa bana baksan ben hala 5bucuk yasindayim;)