bellek

Bazi sozcukler bende hep bazi seylerle eslestirilmis durumda; ornegin hafiza yerine bellek kullandigim zaman aklima insan hafizasi degil de bilgisayarinki geliyor yalnizca. Belki bu sozcukler sonradan turetilmis olduklari icindir, ya da belki ben dusunmuyorumdur sozcukleri kullanirken anlamlari hakkinda - beynim cagrisimlar uzerinden donuyor daha cok, durup anlamlarini incelemiyorum cogu zaman, onun yerine eslestirmelerimi kullaniyorum.
Surekli parantezler acarak basliyorum yazilarima, deminki uzun giriste oldugu gibi. Yoksa yazinin amaci bellek sozcugunun bana cagristirdiklari ya da beynimin sozcukleri kullanirken nasil isledigi degil. Ay, kisa cumleler kurmak istiyorum.
Bellegime birseyler oldu benim son bir senedir falan. Hatirlamiyorum bircok seyi, hatirlamam icin oturup dusunmem gerekiyor. Bu hatirlamadiklarim olaylardan cok duygularim, dusuncelerim. Cocukken nasil hissediyordum unutmusum. Boyle milatlar var, cocukluk (nereye kadar kapsiyor bilemiyorum), yazliktaki yasanti, evlilik, bir sene once. Giderek yakinlasan bir zaman oncesinin hisleri silinmeye basladi bende. Hatta sIkIntIda oldugum zamanlar en son ne zaman boyle hissetmistim diye hatirlamaya calisiyorum ve sanki hep boyle hissediyorumusum, ya da gecmiste hic birsey hissetmemisim gibi sonuclara variyor bellegimden akanlar. Butun bunlarin nedeninin genel birseyler olmasindan korkuyorum. Hani bir iki yildan fazla aileden ve arkadaslardan uzak kalmak, sevkilinin stres ve uzuntu icinde olmasi, doktorayi bitirmeye calisiyor olmam gibi gecici yasam kosullarinin getirdigi bir durum degil de, benim hayata bakisimla alakali bir durum olmasindan korkuyorum bu bellek golgelenmesinin. Aslinda hep hayal dunyasinda yasamisim, hep bir perdenin arkasindan bakmisim hayata - birkac an disinda - gibi seyler kesfetmekten korkuyorum.
Bugun otobuste kafami saga dogru cevirdigimde onun uzuntusu, sIkIntIsI vardi hayatin icinden, hayatin kendisi olarak. Oysa ki ben yolun cogunda basimi camdan yana cevirip camin otesinde gorunenlere bakip kurgu bir dunyanin icinde dusundum, konustum. Sevkili bicikim benim, cook seviyorum onu ben, yasamimi anlamlandiran odur, hayattan birsey beklemiyorum yasadiklarimi onunla yasamaktan baska, yasadiklarini benimle yasamasi belki bir de - kendi tercihi olcusunde ama bu, eski hissiyatimdan farkli olarak. Zaten iki gormuyorum ben bircok noktada, tanimi zor - gereksiz.
Eskiye donus hissediyorum son iki yazidir, ortaokuldaki, belki lisedeki safligima dogru. Yorgunluk insana neler getiriyor boyle; hayat senden basit seyler istiyorum diyorsun safca, bana cok gorme. Oysa ki cogu zaman en basit gorunen en zorlastirilmis olani oluyor. Bilinen olgular, niyeyse unutmaya meylediyorum. Cumleler kotu bir sairanelige yaklasti, gideyim ben.