BİR TAVŞAN İKİ TAVŞAN

Bu bir kendine acimanin ic dokus yazisidir. Zavalli ben.
Oyle otur sen, yapacak, yapabilecek, yapmak istedigin hicbir sey yokmus gibi. Televizyon olsa de, film bulayim de, soyle hafifcesinden, komiginden, kendini uyustur, baska dunyalara ver. Kitap bile okuma; cunku o goruntuyu sana biraktigi icin daha cok dusunsel aktivite gerektiriyor. Asil istedigin baska seyler olsun ama ne olduklarini bileme. Bir cingene bedduasi gibi oldu. Gozlerin dolsun dolsun tasmasin. Konusmak iste, ne diyecegini bileme. Oyle bak ekrana, etrafa, oylece. Ona bakama. Kilitlen, icindekiler gomulsun gitsin, sen bile unut, sen bile bulama. Ve bu durumdan nasil cikilir bileme. Sebebi nedir emin olamadigin gibi. Konusamama. Konusama. Konus. Bak ama ne diyecegini bileme.
Bazen, annemlerin evine gidip kucuk bir cocuk olmak istiyorum; hatta hasta olayim bana baksinlar. Yataktan cikmak zorunda olmayayim. Insanlar sohbete basucuma gelsin. Beni guldurmeye, mutlu etmeye calissinlar konusarak. Hasta oldugum icin ustume dussunler. Arada atesimin cikmasina, midemin bir gidim ekmek, patatesten baska birsey almamasina raziyim. Yazik yahu, yazik bana.
Hayat neler ediyor bize; ya da biz neler ediyoruz bize?
Zavalli ben.
U2 One caliyor simdi last fm'de.
One life
One love
We're one, but we're not the same
We get to
Carry each other
Terapi sarkisi: Blur- The Universal