mottosuz

Aluminyum Folyo ebelemis beni, beni anlatan siir icin. Gec gordum bunu, birkac gun once. O vakit dusundugumde de, sonrasinda da aklima cok birsey gelmedi. Ben oyle pek ezbere siir bilmem. Bildiklerim kisacik:

"Yalnizlik paylasilmaz

Paylasilsa yalnizlik olmaz."

veya "Yapraklari supurebilirsin, sonbahari supuremezsin."

Ozdemir Asaf.

Bunlar da sanirim bir zamanlar hayatimin durum ozeti olarak algiladigim icin, kisaliklarinin da avantajiyla aklimda yer etmisler. Ama simdi beni anlatmiyorlar, ya da hayatimi anlatacak bir siir secseydim bu ikisi de olmazdi.

Sevdigim sairler cok degil, Ozdemir Asaf'i severim, bir de yazdiklari siirden sayilirsa Oruc Aruoba'yi -son kitaplari haric-. Bir de Murathan Mungan'in "Yaz Gecer"ini sanirim. Ve bazi siirlerini sevgidigim sairler var Orhan Veli gibi, Behcet Necatigil, Edip Cansever gibi, Sabahattin Ali ve daha simdi aklima gelmeyen guzel siirli sairler. Bunlar icinde kendimi cok yakin hissettigim, cumlelerinde kendimden birseyler buldugum coktur ama 'motto'm olan, ezbere bildigim, yurekten soyleyebilecegim birsey yok. Olsa olsa, Oky'nin dedigi gibi kendi yazdigim bir siir olurdu herhalde.

Olmayanlarla ipuclarini birlestirince birseyler cikar belki.

* Bu kadar acik. Bu kadar dolambacsiz. Bu kadar basit. Ve bu kadar samimi. Urkeklik devreye girene kadar.