dünya

Okudum, baktım, yutkundum, düşündüm, gözlerim yaşardı ama ağlamadım; ağlasam rahatlarmışım, unuturmuşum gibi geldi; ağlamadım.
Yine de ne desem boş, ne desem yarım, yetersiz kalacak.
Geri dönüp baktığımda bütün yazdıklarım da öyle.

Nasıl olabilir, ne yapılabilir diye düşünüyorum? Aklıma sadece bireysel çözümler geliyor. Her acı çeken bir kişi olduğuna göre, birkaç kişiye dahi birşeyler yapmaya çalışmak, bu çabayı ömürlerce sürdürmek.
Ama anlamıyorum, yetemiyorum, durduramıyorum; ne kadar körmüşüz biz; ben ve bütün o acıları çektirenler, çekilenleri görmeyenler, görüp de unutanlar.

Yine de deneyeceğim.

Ne demiş:
"kurban olduğuna inanmak, bütün kimliğini kurban olmanın acısı-öfkesi üstüne inşa etmek insan olmanın, yetişkin bir dünyalı olmanın sorumluluklarından koruyor. bütün dünyanın size borçlu olduğuna inandığınız anda her şeyin mubah olduğu o serin çocukluk günlerine dönmüş oluyorsunuz." y.t.

Düşüneceğim, çalışacağım, deneyeceğim.

Farkındalık hiç peşimi bırakmasın.