yorgunluk

Yaslanmis olabilecegimden supheleniyorum. Bu cumleye bin turlu yuz ifadesi eslik edebilir, oyle bir zengin sagolsun. Temeliyse basit; bu aralar yorulunca (bedenim degil de duygu-dusuncelerim) cabuk toparlayamiyorum kendimi. Gectigimiz kistan beri boyle bu. Hormonlarimin dengesizligine de veriyorum bazen ama emin de olamiyorum; ne de olsa ne bu kadar dengesiz olmustu hormonlarim ne de toparlamam bu kadar guc olmustu. Mantikli(?) dusunememeye basliyorum yoruldugum anlarda. Kendimi yalniz bir yerlere atip aldiracagi kilolar, getirecegi mide fesatlari ve kotu hisler ceza olsun diye kilolarca cikolata kek vs. yiyesim geliyor. Birileriyle muhabbet etsem diyorum, kimsenin canini sikmak istemiyorum. Baska konularda konusmak da bu ruh halime iki yuzlulukmus gibi geliyor. Bu arada bu yazi da hayatimda yazdigim en duz yaziymis hissine kapiliyorum.
Bazen ben dahil kimsenin dogru duzgun derdi yokmus gibi geliyor; hepimizin canini sikan uzen seyler sacmaymis, degmezmis gibi. Ama o kadar kotu hissetmeyi becerebiliyoruz gene de; gene de boyle hissederken yasadigimiz hayat dunyanin en kotu hayati, icinden cikilmaz bir durum gibi gelebiliyor bize. Bunlar benim savunma mekanizmamin ustesinden gelemeyecegi seyler degil ama uzun zamandir bunlar dogrudan bana bagli seyler de degil. Belki baskalari icin de boyledir. Hep ayni noktalara variyorum boyle seyler dusundukce; hayati bok eden bizleriz; birbirimize, kendimize. Insanlara acili anlarinda bunlari hatirlatmak gerek; cunku mutlu anlarinda bir etki yapmiyor bence. Iste bak demeli; sen bu cektigin aciyi suradaki insanlar yuzunden cekiyorsun ama sen de buna benzer bir aciyi buradaki insanlara cektiriyorsun. Bir ise yarar miydi? Ben ornegin bu durumda hala hizla kacmak icin bir delik arayabilirdim, arkama bakmadan kosmak icin. Ama nereye? Ne icin? Peki kalmak? Sugibi sormustu bunu zamaninda...Panik yapmadan yasamak gerek, durup dusunerek, zaman taniyarak. Niye acele ediyoruz? Bir de tembellik yapmamam gerek ama bunu ogrenmem zor olacak.