ailesellik

Hayat bir garip ilerliyor. Dondum geldim Turkiye'den ama bu sefer hic donmek istemeyerek. Gelince de tipki buradan ilk gittigimdeki gibi bir adaptasyon sorunu yasadim, mesafe de yakin, insanlar da hala orada kardes de dahil olmak uzere. Zaten ogrendiklerimin soku ve saskinligi vardi(var hatta) hala uzerimde. Sonucta iyi olacak diye dusunsem de bir belirsizlik soz konusu. Ama sanki bu degil de beni vuran daha cok butun bunlarin olma olasiligi oldu. Soyle ki annemle ilgili bir haber aldim kendisinden, soylememisler bize ve kardese gavur ellerde uzulmeyelim telas etmeyelim diye. Zaten buna bile kizamadim saskinliktan. Papiller kanser oldugu ortaya cikmis, hemen ameliyat olmus, yarin da radyoaktif iyot alacak. Bu kanser turunun en iyilerinden, yavas ilerliyor, oraya buraya sicramiyor. Ameliyat sirasinda doktor troide yakin lenflerin ucunda da gormus almis o kismini da. Simdi alacagi radyoaktif iyotun da kalan birsey varsa parcalayip yok etmesi gerekiyor. Aslinda durum kontrol altinda ve gayet iyimser vaziyette yani. Ama iste ben bir anda bunlari ogrenince butun bunlarin ve daha ilerisinin olabilecegini fark ettim. Insan kendi basina gelmeden hissetmiyor, anlamiyor iste; hastalikta da olumde de, hatta guzel seylerde de. Babamin da tansiyonu yuksek cikiyor ne zaman olcturse ama kendisi bunu pek kaale almiyor. Zaten duzgun bir saglik sigortasi da yok Bagkur borclari yuzunden.
Boyle olunca iste benim gelecek planlarina bakisim kapsamli bir degisiklige ugradi. Hatta gecenlerde sevkili bicikimle bir takim gelecek planlarina yelken acmistik, bilissel bilimler icerikli. Ama simdi iste, ebeveyinlerden uzun donemli uzak kalma donemi kapandi diye hissediyorum (hisler de diye hissedilebilinir herhal). Simdi boyle eskisinden cok daha farkli olarak, bir annenin dizinin dibinde oturma hali geldi bana. Boyle Ankara'da onlarin oturdugu yere yakin bir yerde yasayalim (ama hala ayni apartman degil; annanemlerin orasi, veya iste oralardaki semtler olabilir), okul/is cikisi annemlere ugrayayim gunlerin cogunda, oradan kendi evime geceyim seklinde hayaller dolanmaya basladi kafamda. Bir de bebek dusuncelerinde bir ivmelenme oldu. Simdi daha yakin gelecek icin ve daha ciddi dusunmeye basladim. Sonucta benzer seyler aslinda kayinailem icin de gecerli. Cocugunun cocugunu gormek gupgusel birsey yaa.
Iste boyle evcil bir insan haline donustum giderek. Hala postdoc bakiyorum ama bu sefer daha kisa sureligine dusunuyorum ve keske diyorum mumkun olsa da yakinda olsa. Amerikanyalari dusunuyordum daha cok ama simdi tereddutum artti. Yine de belki kardese yakin bir yerler olsa soyle iyisinden (yok cok bisi istemiyorum diycem ama oralardakiler de hep iyiler be;) bi senelik felan gitsek diyorum bicik de is bulursa. Yoksa buralara bakicaz avrupa.
Gunes tutulmasi icin Turkiye'ye gitcem iste bir de. Gelir gelmez hemen onu ayarladim:) Umarim diyorum bu radyoaktif iyot olayinin sonunda guzel haberler aliriz da benim saskinligim bununla sinirli kalir, evcil bir insana donusmus bir tavcan olarak mutlu mutlu yasarim.
Boyledir.